Category: artyści


Wypad do muzeum na wystawę  o japońskich mistrzach drzeworytu zaowocował chęcią do zgłębienia tematu na sposób filokartystyczny. A że nie ma takiego obszaru, stanowiłby tabu dla wydawców kart pocztowych, dokopałam się kilku zgrabnych pocztówek z reprodukcjami drzeworytów, z których niektóre były przedmiotem wystawy.

Poniżej pocztówka współczesna z reprodukcją drzeworytu Utagawy Hiroshige ( Konkubina Kiritsubo prezentuje cesarzowi małego Hikaru, czyli księcia Genji z cyklu Pięćdziesiąt cztery księgi powieści o Genji, 1852 ) . Pocztówkę nabyłam w muzealnym sklepiku, w którym zakupić można było także inne gadżety związane z eksponatami, jak specjalnie przygotowane etui na okulary, zeszyty czy magnesy. Oczywiście w moim przypadku przynajmniej jedna pocztówka jest obowiązkowym zakupem. 🙂

Utagawa Hiroshige Cesarska Konkubina Kiritsubo prezentuje cesarzowi małego Hikaru, czyli księcia Genji z cyklu Pięćdziesiąt cztery księgi powieści o Genji, 1852

Utagawa Hiroshige Cesarska Konkubina Kiritsubo prezentuje cesarzowi małego Hikaru, czyli księcia Genji z cyklu Pięćdziesiąt cztery księgi powieści o Genji, 1852

Utagawa Hiroshige Cesarska Konkubina Kiritsubo prezentuje cesarzowi małego Hikaru, czyli księcia Genji z cyklu Pięćdziesiąt cztery księgi powieści o Genji, 1852 awers

Utagawa Hiroshige Cesarska Konkubina Kiritsubo prezentuje cesarzowi małego Hikaru, czyli księcia Genji z cyklu Pięćdziesiąt cztery księgi powieści o Genji, 1852 awers

 

Kartka zainspirowała mnie do poszukania starszych kartek z reprodukcjami drzeworytów dawanych artystów japońskich, jak np. Utamaro czy Hokusai. Poniżej kilka znalezisk z ulubionego Delcampe.net

Geisza wg Kitagawa Utamaro Szkoła Ukiyoye - stara pocztówka c. 1910 (2)

Geisza wg Kitagawa Utamaro Szkoła Ukiyoye – stara pocztówka c. 1910 (2)

 

Katsushika Hokusai (1760-1849) Sprzedawca Noworocznych Wierszy, British Museum - Stara pocztówka c. 1930

Katsushika Hokusai (1760-1849) Sprzedawca Noworocznych Wierszy, British Museum – Stara pocztówka c. 1930

 

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Imado Yedo wydanie T. Hasegawa Tokio awers

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Imado Yedo wydanie T. Hasegawa Tokio awers

 

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Imado Yedo wydanie T. Hasegawa Tokio rewers

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Imado Yedo wydanie T. Hasegawa Tokio rewers

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Koyo Saruhashi Małpi most, prowincja Kai T. Hasegawa Tokio awers

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Koyo Saruhashi Małpi most, prowincja Kai T. Hasegawa Tokio awers

 

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Koyo Saruhashi Małpi most, prowincja Kai T. Hasegawa Tokio rewers

Stara pocztówka japońska c. 1905 Utagawa Hiroshige Koyo Saruhashi Małpi most, prowincja Kai T. Hasegawa Tokio rewers

 

Utagawa Hiroshige Pełnia księżyca nad Kanazawą - stara pocztówka artystyczna c. 1930

Utagawa Hiroshige Pełnia księżyca nad Kanazawą – stara pocztówka artystyczna c. 1930

Jak już wspomniałam, inspiracją do stworzenia postu była dla mnie wystawa w Muzeum Narodowym zatytułowana „Podróż do Edo”, gdzie prezentowane były najsłynniejsze japońskie drzeworyty z XVIII i XIX wieku. Edo to dawna nazwa obecnej stolicy Japonii – Tokio.

Poniżej zamieszczam ciekawy tekst z ulotki, która towarzyszyła wspomnianej wystawie.


Wystawa „Podróż do Edo” to wyjątkowa okazja do podziwiania najsłynniejszych drzeworytów ukiyo-e w najlepszych, pierwszych wydaniach. Staranność ich wykonania i mistrzostwo gradacji tonalnej barw uzewnętrznia się tu w całej pełni, pozwalając zrozumieć, dlaczego dawna grafika japońska zyskała taką sławę i uznanie. Wystawa przenosi widzów w świat dawnej Japonii epoki Edo, ukazany w „obrazach płynącego świata” – drzeworytach ukiyo-e. Ponad trzysta prezentowanych dzieł pochodzi z liczącej niemal dwa tysiące rycin kolekcji Jerzego Leskowicza, składających się na barwną panoramę krajobrazów i życia Japonii XVIII-XIX wieku. Trasa imaginacyjnej podróży wiedzie z Kioto do Edo, dwoma głównymi szlakami – Tókaido i Nakasendó, zwanym Kisokaido – łączącymi oba miasta. Stara stolica – Kioto, siedziba dworu cesarskiego i arystokracji, w epoce niepodzielnej władzy szogunów Tokugawa pozostawała jednym z najważniejszych ośrod-ków kultury Japonii. Stąd promieniowała wielowiekowa tradycja, wysublimowana sztuka i literatura dworska, która powstała i rozwijała się w wąskim kręgu wysoko urodzonych, stopniowo przenikając do niższych warstw społecznych. Obok kultury dworskiej rozwijała się tu kultura mieszczańska, która miała bardziej wyrafinowany i „arystokratyczny” charakter niż w plebejskim Edo; wiele nowatorskich zjawisk artystycznych narodziło się właśnie w Kioto. W sali i podziwiać możemy m.in. cykl „Słynne widoki Kioto” Utagawy Hiroshige (1797-1858) z ok. 1834 roku, tryptyk Utagawy Kunisady (1786-1858) przybliżający życie i rozrywki niższych warstw społecznych Kioto oraz wydany w jedenastu zeszytach przewodnik po mieście – cenne świadectwo historyczne, ilustrowane 418 drzeworytami Takehara Shunchósaia Nobushige (1772-1801). Szlak Tokaido prowadził wybrzeżem Oceanu Spokojnego, Kisokaido wiódł malowniczo przez strome zbocza Alp Japońskich, a dalej doliną rzeki Kiso. Krajobrazy roztaczające się przed oczyma podróżnych uwieczniali najwybitniejsi artyści ukiyo-e (sale 2-4). Pierwsza słynna seria pejzażowa Hiroshige nosi tytuł „Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tokaido” (1833-1834)• Kompozycje stworzone przez Hiroshige stały się niedościgłym wzorem romantycznego, lirycznego pejzażu, w którym anegdota wpleciona jest w widok miasta, przydrożnej herbaciarni, rzecznego brodu, górskiej przełęczy. Cykl wywarł wpływ zarówno na uczniów artysty i licznych naśladowców, jak i na sztukę europejską. Drugi, równie znany cykl – „Sześćdziesiąt dziewięć stacji na drodze Kosokaido”- powstał w latach 1835-1842 i jest dziełem Keisaia Eisena (1790-1848) oraz Hiroshige. Pejzaże tworzone przez artystów ukiyo- e nie były idealizowanym imaginacyjnym i filozoficznym ukazaniem natury, lecz prezentacją konkretnego miejsca ojczystego kraju wraz z anegdotą, zajmującą w nich ważne miejsce. Najwybitniejszym przedstawicielem tego gatunku był ekscentryczny geniusz Katsushika Hokusai (176o-1849). Do jego najwybitniejszych prac należy seria „Trzydzieści sześć widoków góry Fuji” (1829-1833) (sala 3 i 4) oraz powstały w początkach lat trzydziestych xix wieku cykl „Prawdziwe zwierciadło chińskiej i japońskiej poezji” (sala 3). Rozległe, milionowe Edo było siedzibą szoguna -wojskowego dyktatora faktycznie rządzącego Japonią. Metropolia powstała z osady rybackiej położonej nad zatoką Oceanu Spokojnego, na wschodnim wybrzeżu Honsiu. Układ urbanistyczny Edo odzwierciedlał hierarchiczny podział społeczeństwa. Wokół zamku szoguna półokręgiem pobudowali swoje rezydencje arystokraci, na niżej położonych terenach, przy ciasno zabudowanych ulicach mieszkali Edokko („dzieci Edo”): rzemieślnicy, artyści, kupcy, drobni sklepikarze, czeladnicy, restauratorzy, gejsze, aktorzy, kuglarze, prostytutki. Tworzyli barwną i hałaśliwą społeczność. Dzięki nim powstała niepowtarzalna kultura epoki Edo (sale 5-6). Życie i krajobraz miasta uwiecznili artyści, a wśród nich Hiroshige w słynnym cyklu „Sto słynnych widoków Edo” (1856-1859). Pomysłowe i zaskakujące rozwiązania kompozycyjne sprawiły, że ryciny te były bardzo popularne na Zachodzie i stały się inspiracją dla wielu artystów europejskich. Osobne miejsce w historii gatunku zajmują portrety. Artyści ukiyo-e chętnie przedstawiali wizerunki aktorów teatru kabuki (sala 6). Do najciekawszych indywidual-ności należał Toshusai Sharaku, tworzący od drugiej połowy roku 1794 do początków 1795 roku. Seria jego portretów zaskakuje realizmem o lekko satyrycznym zacięciu. Równie chętnie portretowano piękności z dzielnicy uciech Yoshiwara (sala 6). Wybitnym twórcą pełnych wdzięku i urzekającego liryzmu portretów był Kitagawa Utamaro (1753-1806). Obie te niezwykle popularne formy powielano w dużych nakładach. Natomiast członkowie elitarnych klubów miłośników sztuki, które powstawały licznie po 1760 roku, kiedy w Edo nastał czas wyraźnej liberalizacji, chętnie zamawiali luksusowe drzeworyty zwane surimono (sala 6). Pełniły one funkcję noworocznych kart z życzeniami, a rozszyfrowanie ich kompozycji, odwołującej się do literatury, wymagało niemałej erudycji. Forma surimono rozwinęła się głównie dzięki kalendarzom, które zyskały ogromną popularność w latach siedemdziesiątych xviii wieku, gdy prace tego typu zaczęli tworzyć artyści nurtu ukiyo-e, a czasy ich świetności przypadły na lata 1795-1835, dzięki twórczości Gakuteia (1786-1868) i Hokkeia (1780-1850). Tworzyli je również Katsushika Hokusai i Utagawa Hiroshige. Drzeworyty surimono wydawano bardzo starannie – odbijano je przy użyciu różnych technik drzeworytniczych, wzbogacających efekt estetyczny, takich jak tzw. ślepe tłoczenia nadające wyrafinowaną fakturę, prószenie złotym i srebrnym proszkiem, malowanie laką. Ukazywały się w niewiel-kich nakładach i drukowano je na drogim papierze. Kompozycji figuralnej towarzyszył rozbudowany tekst, pisany zwykle piękną kaligrafią. W przylegającej do ekspozycji sali warsztatowej można obejrzeć oryginalne xix-wieczne narzędzia i przybory niezbędne w pracowni drzeworytnika. Jak skomplikowany i wymagający precyzji był proces powstawania kolorowej odbitki drzeworytniczej demonstruje wyświetlany tam film.”

( Tekst pochodzi z  ulotki towarzyszącej wystawie: Autorka tekstu: Anna Katarzyna Maleszko)

http://www.mnw.art.pl/

Podróż do Edo Ulotka z wystawy

Podróż do Edo Ulotka z wystawy

 

 

Poniżej kilka zdjęć prac oraz pamiątek z omawianej wystawy:

Katsushika Hokusai Poeta Harumichi-no Tsurayuki podziwiający krajobraz; cykl - prawdziwe zwierciadło chińskiej i japońskiej poezji, drzeworyt barwny c. 1833-1834

Katsushika Hokusai Poeta Harumichi-no Tsurayuki podziwiający krajobraz; cykl – prawdziwe zwierciadło chińskiej i japońskiej poezji, drzeworyt barwny c. 1833-1834

Utagawa Hiroshige, Sto Słynnych widoków EDO, drzeworyt barwny (1)

Utagawa Hiroshige, Sto Słynnych widoków EDO, drzeworyt barwny (1)

Utagawa Kunisada, Portret Utagawy Hiroshige, 1858

Utagawa Kunisada, Portret Utagawy Hiroshige, 1858

Pamiątki z muzealnego sklepiku ( Muzeum Narodowe w Warszawie )

Pamiątki z muzealnego sklepiku ( Muzeum Narodowe w Warszawie )

,,,,

 

Katsushika Hokusai Pod wielką falą w pobliżu Kanagawy z cyklu Trzydzieści sześć widoków góry Fuji, ok. 1830-1833

Katsushika Hokusai Pod wielką falą w pobliżu Kanagawy z cyklu Trzydzieści sześć widoków góry Fuji, ok. 1830-1833

 

To co wciąż wyróżnia nasze polskie muzea na tle muzeów zachodnich są to ładne, drukowane bilety 🙂 W innych krajach Europy najczęściej spotykam brzydkie wydruki z kas fiskalnych 😦

Bilet Wstępu do Muzeum Narodowego w Warszawie (marzec 2017)

Bilet Wstępu do Muzeum Narodowego w Warszawie (marzec 2017)

Zobacz też : Drewniana pocztówka z Wrocławskiego ZOO

Reklamy

Tym razem nie pocztówki mnie zainspirowały do poszukania opowieści, ale opowieść do poszukania pocztówek.

Zaledwie kilka tygodni temu wpadła w moje ręce piękna baśń autorstwa Neila Gaimana opowiadająca o zakochanej w japońskim mnichu lisicy oraz jej poświęceniu i rozterkach z tym związanych. Historia ta wydana została w postaci komiksu jako odpryskowa opowieść ze świata Sandmana, sławnego i już teraz kultowego cyklu komiksów tegoż samego autora. Wspaniałe rysunki oraz dobre recenzje skłoniły mnie do zapoznania się z tą lekturą. Ogromnym plusem opowieści jest brak słodzenia czytelnikowi. nieprzewidywalność fabuły (przynajmniej dla mnie) i ciekawy morał ujawniony na końcu.

Jedna z moich ulubionych scen w komiksie, gdzie władca świata snów, pod postacią lisa, daje do zrozumienia lisicy, w jak beznadziejnej znalazła się sytuacji.

"To tylko człowiek, a ty jesteś lisem. Takie historie rzadko kończą się szczęśliwie" (Sandman : Senni Łowcy, Neil Gaiman, P.Craig Russel, Egmont, 2010)

To tylko człowiek, a ty jesteś lisem. Takie historie rzadko kończą się szczęśliwie” (Sandman : Senni Łowcy, Neil Gaiman, P.Craig Russel, Egmont, 2010)

Druga ujmująca scena, kiedy lisica ponownie spotyka się z władcą snów i dowiaduje się, że mimo wysiłków nie udało się jej uratować tego, dla którego była gotowa poświęcić swoje życie.

A potem machnął kitą i odbiegł przez poprzez krajobraz ze snów ….pozostawiając lisicę bardziej samotną niż kiedykolwiek przedtem”

"A potem machnął kitą i odbiegł przez poprzez krajobraz ze snów ....pozostawiając lisicę bardziej samotną niż kiedykolwiek przedtem" (Sandman : Senni Łowcy, Neil Gaiman, P.Craig Russel, Egmont, 2010)

„A potem machnął kitą i odbiegł przez poprzez krajobraz ze snów ….pozostawiając lisicę bardziej samotną niż kiedykolwiek przedtem” (Sandman : Senni Łowcy, Neil Gaiman, P.Craig Russel, Egmont, 2010)

Lisy utrwaliły się w zbiorowej świadomości jako zwierzęta sprytne i przebiegłe, głównie za sprawą bajek i baśni, którymi byliśmy karmieni od dziecka. Lisica z baśni Gaimana jest nie tylko sprytna, przebiegła, ale i żądna zemsty, chociaż również skora do wzniosłych uczuć i wszelkich poświęceń.

Na starych pocztówkach lisy były przedstawiane głównie jako zwierzęta łowne, zamieszkujące lasy, a także jako bohaterowie wspomnianych bajek, głównie La Fontaine’a.

Poniżej kilka pocztówek z lisami, inspirowanych bajkami La Fontaine’a.

Stara pocztówka, c. 1930 Lis i Kruk, wg bajki Jean'a de la Fontaine'a

Stara pocztówka, c. 1930 Lis i Kruk, wg bajki Jean’a de la Fontaine’a

Stara pocztówka, c. 1930 Lis i Kruk, wg bajki Jean'a de la Fontaine'a, autor: Lucien Achille Mauzan

Stara pocztówka, c. 1930 Lis i Kruk, wg bajki Jean’a de la Fontaine’a, autor: Lucien Achille Mauzan

Stara pocztówka, c. 1910 Lis i Kruk, wg bajki Jean'a de la Fontaine'a,

Stara pocztówka, c. 1910 Lis i Kruk, wg bajki Jean’a de la Fontaine’a,

Pocztówki przedstawiające lisy jako zwierzęta leśne i łowne.

polowanie-lis-1903

Stara pocztówka z obiegu, 1903 – Polowanie na lisa

maude-serivener-c-1910-raphael-tuck-lisica-z-mlodymi

Maude Serivener, stara pocztówka wydana przez Raphael Tuck, obieg. c. 1910

oehme-elsa-primus-postkarte-c-1920-lis

Pocztówka niemiecka, Primus Postkarte ok. 1920 roku, autor. Elsa Oehme

luzern-gletschergarten-c-1930-lis-i-niedzwiedz

Lisy wśród niedźwiedzi, Luzern Gletschegarten, c. 1930

lis-upolowany

Polowanie na lisa, pocztówka c. 1910

lis-c-1920

Lis, stara pocztówka c. 1920

lis-i-jamniki-obieg-1910

Lisy i jamniki, stara pocztówka, obieg Francja c. 1910

lis-na-pocztowce-francuskiej-c-1900

Lisek skradający się po zdobycz. Pocztówka stara c. 1900 roku, z notatką dużo późniejszą ( 1924)

e-cieczkiewicz-lis-na-polowaniu-w-lesie-1915-pocztowka-wydana-w-galicji-zabor-austriacki

Edmund Cieczkiewicz, lis na polowaniu, obieg. c. 1915

c-1900-meissner-buch-lis

Pocztówka chromolitograficzna wydana przez Meissner & Buch, ok. 1900

c-1900-lis-i-polowanie

Lisek na plowaniu, stara pocztówka wydana ok. 1900 roku

1907-pies-i-lis

Polowanie na lisa, c. 1907

Inne pocztówki z lisim motywem: 

 

Pocztówka humorystyczna c. 1920. nawiązanie do bajki La Fontaine’a, gdzie lis wykołował kruka o kawałek sera.
– A więc jesteście pokłóceni ?
-Ależ tak, moja droga, wciąż ta historia ze serem …..

lis-c-1920-histoire-de-fromage

Pocztówka humorystyczna c. 1920. nawiązanie do bajki La Fontaine’a, gdzie lis wykołował kruka o kawałek sera. – A więc jesteście pokłóceni ? -Ależ tak, moja droga, wciąż ta historia ze serem …..

 

jan-marcin-szancer-lis-sadelko-o-krasnoludkach-i-sierotce-marysi

Nasza rodzima pocztówka z okresu PRL ; Autor Jan Marcin Szancer, Lis Sadełko, O krasnoludkach i sierotce Marysi

ellam-raphael-tuck-sniadanie-u-lisow-c-1930

Pocztówka angielska, wydanie Raphael Tuck, Śniadanie . c. 1930 (śniadanie w łóżku za dodatkową opłatą)

 

Poniżej pocztówka krytykująca lichwiarskie zagrania banków. Bankier pod postacią (cwanego) lisa niesie pod pachą publikację zatytułowaną „pożyczki na 95%” ; Podpis na dole przestrzega lisa : ” Ty stary lisie, uważaj na myśliwego”

karykatura-lis-bankier-pozyczka-bankowa-1917-le-merlerault-jarry

 

Skany komiksowe pochodzą z publikacji : Senni Łowcy, Sandman autorstwa Neila Gaimana i P. Craig’a Russella’a, wydanej przez Egmont w 2010 roku

sandman-senni-lowcy-neil-gaiman

 

Skany pocztówek w dużej mierze pochodzą z portalu delcampe.net

Z filokartystycznymi pozdrowieniami

 

 

Zakupiona  w Szwecji, współczesna pocztówka wg pracy szwedzkiego artysty Rolf  ‚a Jonas ‚a Lidberg ‚a. Przedstawia scenkę z życia Trolli. pochodzącą z jednej z wielu książek jego autorstwa.  

Skogstokig Collection , Rolf Lidberg / Trollrike

Rolf Jonas Lidberg Troll

Rolf Jonas Lidberg Troll

Trol Trolle Troll pocztówka 439

Kartka z tzw. długim adresem wysłana 13 stycznia 1900 roku do panienki Vefi Leib z Monachium.

Kartka wydana  przez F. A. Ackermann Kunstverlag, Muenchen

Kunstlerpostkarte No. 761

1900, pocztówka z "długim adresem", Hermann Torggler Ein Pensionat (1) Rewers

1900, pocztówka z „długim adresem”, Hermann Torggler Ein Pensionat (1) Rewers

 

Dziewczęta z pensji w szarabanie (char-a-bancs) pozdrawiają adresatkę.

Pensja to nic innego jak dawny rodzaj szkoły dla dziewcząt z zamożniejszych rodzin.

Szaraban to spolszczona nazwa dawnego rodzaju wozu konnego z szerokimi ławkami, przeznaczonego dla większej ilości pasażerów. Szaraban czyli po francusku char-a-bancs oznacza nic innego jak „wóz z ławkami”.

1900, pocztówka z "długim adresem", Hermann Torggler Ein Pensionat (1) awers

1900, pocztówka z „długim adresem”, Hermann Torggler Ein Pensionat (1) awers

Iwan Ajwazowski był sławnym rosyjskim artystą specjalizującym się w pejzażu  i tematyce marynistycznej. Urodził się w 1817 roku w ubogiej rodzinie armeńskiego handlarza w krymskim mieście Teodozji. W tamtym czasie miasto było zniszczone po ostatniej wojnie. Iwan dzieciństwo spędził w biedzie, na przedmieściach, gdzie mógł podziwiać wspaniałą zatokę oraz ruiny starej, greckiej fortecy. Jego talent objawił się w bardzo młodym wieku, niezwykłe zdolności chłopca zachwyciły wpływowe osoby, które postanowiły mu pomóc. Dzięki temu trafił di Petersburga, do Akademii Sztuk, gdzie niemal natychmiast został dostrzeżony; tam  stopniowo nagradzano jego wybitny talent. Po ukończeniu studiów powrócił na Krym, gdzie mógł malować swoje ukochane Morze Czarne. Większość jego prac powstawała pod gołym niebem, gdzie artysta mógł obserwować grę żywiołów; tak przygotowane płótna były wykańczane potem w pracowni.

Z biegiem czasu Ajwazowski doskonalił swój artystyczny warsztat, tworząc obraz za obrazem, nawet bez wychodzenia na zewnątrz dla obserwowania scenerii. Jego autorskie triki oraz zdolność tworzenia rozległych płócien w zaledwie kilka godzin zadziwiały odwiedzających go gości. Iwan często porównywał swoją pracę do pracy poety „Artysta który kopiuje naturę staje się jej niewolnikiem. Ruchy żywiołów są niedostrzegalne dla pędzla: malując światło, podmuch wiatru lub plusk fali. Artysta musi je zapamiętać. Fabuła obrazu powstaje w pamięci, tak jak u poety; po wykonaniu szkicu na skrawku papieru, zaczynam pracować i jestem przy płótnie, aż opowiem wszystko ruchami mego pędzla.”

Życie artysty w spokojnej Teodozji płynęło bez większych wydarzeń. Całe dnie pracował w swoim warsztacie mieszając farby, produkując kolejne sceny marynistyczne, a zimą udawał się do Petersburga wystawiając swoje prace dla wyrafinowanej klienteli rosyjskiej stolicy. Ajwazowski prowadził życie odosobnione, ale stale był w kontakcie z prominentami swojej epoki.

Prace Ajwazowskiego nosiły wyraźne ślady wpływu romantyzmu. Za największe dzieło uważa się „Dziewiątą falę”, obraz ukończony w 1850 roku. Wczesny brzask po nocnym sztormie, pierwsze promienie światła dotykają powierzchnię wzburzonego oceanu i przerażająca dziewiąta fala ma za chwilę uderzyć w grupkę ludzi walczących o życie wśród wraku statku.

Ajwazowski zmarł w 1900 roku, w wieku 82 lat. Zostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny – ponad 6000 płócien.

Malarstwo Ajwazowskiego, seria wydana dla upamiętnienia 50-siątej rocznicy śmierci artysty. Seria z 1950 roku

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3, fot. ebay, c.andy 11 2

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3, fot. ebay, c.andy 11 2

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3, fot. ebay, c.andy 11 2

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3, fot. ebay, c.andy 11 2

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR, Dziewiąta Fala

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR, Dziewiąta Fala

Iwan Ajwazowski Znaczki

Portret artysty na znaczku pocztowym, Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3

Portret artysty na znaczku pocztowym, Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR 3

Iwan Ajwazowski, seria znaczków z 1974 roku z reprodukcjami prac:

  1. Nocna bitwa pod Cesme, 1848 (Aivazovsky National Art Gallery, Feodosiya, Ukraine)
Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy1974, Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy, 1974

2. Wzburzone morze, 1868

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR, Wzburzone morze, 1868, fot. nummusphilafrance ebay

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR, Wzburzone morze, 1868, fot. nummusphilafrance ebay

3. Klasztor Św. Grzegorza – Przylądek Fiolent, 1846

Ajwazowski Stamps167

4. Widok Odessy w księżycową noc, 1846

Widok Odessy w księżycową noc, Aivazovsky, 1946

Widok Odessy w księżycową noc, Aivazovsky, 1946

5. Tęcza, 1873

 

Ajwazowski, Tęcza, 1873

Ajwazowski, Tęcza, 1873

6. Wrak, 1876

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR , Wrak 1876, fot. nummusphilafrance ebay

Iwan Ajwazowski Znaczek Pocztowy ZSRR , Wrak 1876, fot. nummusphilafrance ebay                                                                                                        

Reprodukcja pracy Ajwazowskiego pt. „Marina” na znaczku rumuńskim z 1971 roku.

Aivazovski Marina Posta Romana 1971

Aivazovski Marina Posta Romana 1971

Karta Maximum z tym samym znaczkiem, Rumunia 1971

Aivazovski Karta Maximum Posta Romana 1971 (1)

Aivazovski Karta Maximum Posta Romana 1971 (1)

  1. Blok z Mozambiku

 

Ajwazowski, blok Mozambik

2. Bloczek z Mozambiku z reprodukcjami obrazów Ajwazowskiego

Ajwazowski, Blok Mozambik

2. Malarstwo Ajwazowskiego na bloczku z Burundi

Ajwazowski, blok Burundi

 

Ajwazowski na starych pocztówkach:

1.

Iwan Aivasovsky Sztorm u wybrzeży Kaukazu (1)

Iwan Aivasovsky Sztorm u wybrzeży Kaukazu (1)

Aivasovsky Sztorm u wybrzeży Kaukazu (2)

rewers Aivasovsky Sztorm u wybrzeży Kaukazu (2)

2.

Stara pocztówka Iwan Ajwazowski Dziewiąty Wał 1919 Wydawnictwo A.J. Ostrowskiego

Stara pocztówka Iwan Ajwazowski Dziewiąty Wał 1919 Wydawnictwo A.J. Ostrowskiego

rewers Stara pocztówka Iwan Ajwazowski Dziewiąty Wał 1919 Wydawnictwo A.J. Ostrowskiego (2)

rewers Stara pocztówka Iwan Ajwazowski Dziewiąty Wał 1919 Wydawnictwo A.J. Ostrowskiego (2)

Pocztówka w powiększeniu tutaj

3.

Aivazovski Zmierzch TSN (1)

Aivazovski Zmierzch TSN (1)

Aivazovski Zmierzch TSN (1)

rewers Aivazovski Zmierzch TSN (1)

4.

Iwan Aiwazowski, wydnie. TSN

Iwan Aiwazowski, wydnie. TSN

c

c

c

Iwan AJwazowski, Kipiel

Iwan AJwazowski, Kipiel

 

c

 

  • Niektóre skany znaczków pochodzą z serwisu ebay.com
    Użytkownicy, których skany wykorzystano: epipostous, lbphilatel, marlen-stamps, nummusphilafra, c.andy 11 2, stampshouse
  • Niektóra skany pochodzą z serwisu www.delcampe.net

Ciekawe strony:

 

Dzisiaj odsłuchiwałam starą płytę z utworami Marlene Dietrich i jedna z piosenek tak mnie pozytywnie nastroiła, że postanowiłam odkopać ją na youtube, a także podrzucić kilka cudownych pocztówek Kathariny Klein 🙂

Mam na myśli wspaniały utwór „Cherche la rose” czyli „Szukaj róży„. Posłuchajcie:

Przesłanie i słowa są tym, co naprawdę urzeka w tej piosence; tłumaczy ona, dlaczego warto jest gonić za swoimi marzeniami. Najczęściej są to marzenia o „rzeczach” szlachetnych, ulotnych, pięknych,  jak sama róża, która jest synonimem „miłości”, ale nie wykluczone, że może symbolizować cokolwiek innego, wspaniałego i ważnego dla człowieka, gdyż każdy z nas ma przecież inne marzenia i potrzeby.  Czasem są to marzenia, zdawałoby się, niemożliwe do spełnienia, dlatego powinniśmy uwolnić swój umysł i dać skrzydła wyobraźni.  To, czego pragniemy, szukajmy wszędzie, nawet tam, gdzie poszukiwania wydawałyby się absurdalne. Tak więc nie bójmy się marzyć i szukajmy RÓŻY  wszędzie – ” w więziennych lukarnach”, „morskich wydmach”, „w sercach umęczonych”, „tam gdzie wysychają źródła” …wszędzie, nawet tam, gdzie szukanie skazane jest w powszechnej opinii na klęskę. 

Czy to gwarantuje sukces ? Oczywiście, że nie. Po co więc nam ten cały wysiłek ? Kilka linijek pięknie nam to tłumaczy:

/szukaj róży/
/A gdy przemierzywszy wszystkie drogi/
/nie udało Ci się jej odnaleźć/
/Przynajmniej o niej śniłeś/

Czasem nie cel drogi jest najważniejszy, ale podróż sama w sobie – piękno krajobrazów, zachody słońca i gwałtowne burze. Marzenia nadają bieg naszemu życiu, pobudzają do działania, dzięki nim poznajemy rzeczy nowe, których nie odkrylibyśmy, gdybyśmy się nie ośmielili. To wspaniałe doświadczenia, które wzbogacają nas wewnętrznie, uczą piękna i pokazują nowe, niepoznane drogi. Sen o marzeniu jest także spełnieniem – pamiętajmy o tym i nie bójmy się marzyć, bo gdyby nie marzenia, nie czytalibyście tego tekstu ….. 🙂

Poniżej kilka linijek z tej pięknej piosenki:

Cherche La Rose /Szukaj Róży/

(…)
Dans le sable du désert
/w piasku pustyni /
Sur les dunes de la mer
/w morskich wydmach/
Et tant pis si tu te perds,
/trudno, jeżeli się zgubisz/
Cherche la rose {la rose}
/szukaj róży (róży)/
Aux lucarnes des prisons
/w lukarnach więziennych/
Où l’on rêve de pardon
/gdzie się marzy o uniewinnieniu /
Où se meurt une chanson
/gdzie piosenka umiera /

(…)

Chez l’aveugle, chez le sourd
/u niewidomego, u głuchego/
Où la nuit rêve du jour
/gdzie noc marzy o dniu/
….
Au fond de ton cœur meurtri
/na dnie serca umęczonego/
Où la source se tarit
/gdzie źródło wysycha/
Où dans l’ombre monte un cri
/gdzie w cieniu wznosi się krzyk/
Cherche la rose
/szukaj róży/
Et battant tous les pavés
/A gdy przemierzywszy wszystkie drogi/
Si tu n’ l’a point trouvée
/nie udało Ci się jej odnaleźć/
Tu l’auras au moins rêvée
/Przynajmniej o niej śniłeś/
Cherche la rose {la rose}
/Szukaj róży (róży)/

***

Róża, synonim miłości, jeden z ulubionych kwiatów malarzy i poetów. Nie mogłam się powstrzymać i wykopałam w swoim zbiorku kilka pocztówek wspaniałej niemieckiej artystki, Cathariny Klein, której ulubionym tematem malarskim, była flora. Wśród niezliczonych pocztówek, do których stworzenia wykorzystano piękne obrazy Klein, znajduje się ogromna ilość tych poświęconych róży – róże czerwone, różowe i żółte, w bukietach, w wazonach lub w pojedynkę.

  1. Pocztówka z serii „Rosenzauber” wydana przez Meissner&Buch, z datą 1903, długi adres, adresowana do Zgorzelca  i urocza korespondencja w języku francuskim:

„Kochana Ciociu!
Toż to dzisiaj rocznica Twoich urodzin i nie mogę w takim dniu nie powiedzieć Ci, jak bardzo Cię kocham. Przyjmij moje najszczersze życzenia. Całuję Cię moja droga Ciociu.
Twoja oddana siostrzenica Louise „Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (2)

  1. Inne piękne przedstawienie róż na pocztówce przedwojennej, wydanej ok. 1910-1930.Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (12)
  2. Trójca 🙂 Trzy róże – czerwona, różowa i biała na czarnym tle pocztówki urodzinowej. Kartka z obiegiem 1929.  Wydanie Meissner & Buch.

Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (4)

4. Róże żółte, pocztówki przedwojenne

4. Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (11) Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (10)

5. Cudowna wytłaczana pocztówka wydana przez   T.S.N. (6 Dess) Theo Ströfer Nürnberg. Kartka z obiegiem : 1910.

Róża Roses Catharina Klein Stara Pocztówka Vintage Postcard (1)

Zobacz także:

Zbiorek starych pocztówek z reprodukcjami prac Cathariny Klein

Catharina Klein – pocztówki

Kilka pocztówek z reprodukcjami dzieł Cathariny Klein

Pisałam już czy nie, ale syrenki są bardzo lubianym tematem zachodnich filokartystów. Ostatnio miałam coś skrobnąć na temat i postanowiłam się rozejrzeć po naszym rodzimym podwórku, czego owocem były dwa ciekawe nabytki, z których jeden tutaj prezentuję.

A. Dzierzbicki, Syrena - stara pocztówka z Warszawy

A. Dzierzbicki, Syrena – stara pocztówka z Warszawy

Przedwojenna pocztówka z wizerunkiem warszawskiej syrenki autorstwa pana Dzierzbickiego (na dole pocztówki widoczne są inicjały A.D.). Gdy zobaczyłam tę kartkę aż podskoczyłam z radości. Powód do szczęścia podwójny – po pierwsze wzbogaciłam się  o naprawdę piękną syrenę, po drugie jest to nasza Warszawska Syrena   i to z 1914 roku :).  W tle widzimy także dobrze nam znane zabytki stołeczne – Kolumnę Zygmunta, pomnik Mikołaja Kopernika, Katedrę św. Jana w swym przedwojennym kształcie. Pocztówki warszawskie to nie jest mój konik, ale zawsze miło, gdy coś takiego wpadnie.

Syrenka Dzierzbickiego ma swój wyraźny charakter, jest trochę nimfą, trochę amazonką o rysach twarzy podobnych do Madonny  – piękną, mityczną zjawą. W ilustracji artysty dopatrzyć się można wpływów zarówno ludowych (koronkowe wycinanki),  jak i jeszcze  niedawno modnej secesji.

Kim był sam A. Dzierzbicki ? Looknęłam do netu i jedyna osoba, która mi wpadła w oko i, pi razy drzwi,  pasuje do A. Dzierzbickiego, to Antoni Eugeniusz Dzierzbicki (1887-1959), który być może wzorem innych artystów swej epoki, oprócz tworzenia tradycyjnych obrazów, użyczał swego talentu na potrzeby produkcji  pocztówek.  Na pewno w jakichś niezdygitalizowanych opracowaniach naukowych jest coś niecoś na temat tego pana, ja niestety, będąc ograniczoną do zasobów g+ muszę zakończyć na tym niniejszy rys biograficzny.  Jedyny szczegół, jaki ustaliłam, to fakt, że jego obraz pt. „Krzew Różany” był wyceniony w katalogu Desa z 2011 na nieco ponad 4000 zł. Nasza Syrenka z pocztówki nie taka droga, ale o ile piękniejsza!

rewers

rewers

Wydanie: Tow. wyd. Gryf w Warszawie, Prawa zastrzeżone 14 stycznia 1914r.

er

Philip Boileau był amerykańskim ilustratorem, urodzonym jako syn francuskiego dyplomaty i Susan Taylor Benton – córki amerykańskiego senatora. Przyszedł na świat w Quebecu (Kanada) 7 czerwca 1963. Swoje wczesne życie spędził pomiędzy Kanadą, Ameryką i Francją, wykształcenie zdobył w Anglii, studiował także sztukę we Włoszech, gdzie poślubił swoją pierwszą żonę – rosyjską piosenkarkę, zmarłą kilka lat potem. Zanim w 1897 roku przeniósł się do USA, spędził trochę czasu w Europie. Mieszkał w Baltimore i Philadephii, gdzie poznał swoją drugą żonę – Emily Gilbert, a w roku 1902 przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie otworzył studio, a jego prace zaczęły zdobywać uznanie i przynosić handlowy sukces. W 1907 roku poślubił Emily Gilbert, studentkę dramaturgii. Zmarł na zapalenie płuc18 stycznia 1917 roku w Nowym Jorku.

Boileau był bardzo pracowitym artystą. Jego ilustracje były wszechobecne w Ameryce na początku dwudziestego stulecia. W Europie jego twórczość jest znana chyba głównie dzięki pocztówkom. Wedle różnych źródeł, istnieje od 100 do 200 rozmaitych wzorów kart pocztowych reprezentujących prace Philipa. Najwięcej pocztówek z przykładami jego malarstwa ukazało się pomiędzy 1905 a 1918 rokiem, nakładem Reihthal & Newman, New York. Jako ilustrator, oprócz pocztówek, współtworzył inne komercyjne projekty, ilustrując okładki pism (np. The Saturday Evening Post), reklamy, katalogi, kalendarze (The Osborne Company, Newy York), pudełka, plakaty i inne.

Kalendarz z pracą Philipe Boileau, wydanie The Osborne Company, New York, foto. rubylane.com

Kalendarz z pracą Philipe Boileau, wydanie The Osborne Company, New York, foto. rubylane.com

Kalendarz z pracą Philipe Boileau, wydanie The Osborne Company, New York, foto. rubylane.com

Kalendarz z pracą Philipe Boileau, wydanie The Osborne Company, New York, foto. rubylane.com

Do najbardziej prestiżowych prac należały okładki pism; do wspomnianego The Saturday Evening Post wykonał ich ponad 30 w latach 1907-1917. Inne ważne publikacje, dla których pracował to m.in. Collier’s, The Delineator, Everyweek, Holland’s, The Housewife, Ladies Home Journal, Ladies World. Na swoim koncie zanotował także okładki dwóch książek Contrary Mary (1914) oraz Mistress Anne (1917).

Jedna z okładek The Saturday Eveining Post; ilustracja jest także znana z pocztówek.

Jedna z okładek The Saturday Eveining Post; ilustracja jest także znana z pocztówek.

Artysta portretował głównie damy z wyższych sfer, wytworne i piękne kobiety w modnych, współczesnych strojach, młode dzewczęta. Jego portrety charakteryzują się nutką rozmarzonego romatyzmu, który można dostrzec zarówno w oczach niemal każdej przedstawianej przez niego niewiasty, jak również pastelowych, spokojnych kolorach. W pracach Boileau daje się też rozpoznać lekko impresjonistyczny sztych. Do wielu z jego najsłynniejszych portretów pozowała żona Philipa, Emily, co ujawnił opublikowany 19 stycznia 1917 w gazecie New York Times nekrolog.

Kolekcjonerzy pocztówek Boileau dobrze wiedzą, że artysta portretował także dzieci, chociaż już nie tak często jak młode dziewczęta. Portrety dzieci były publikowane zarówno na pocztówkach, jak i na okładkach magazynów, z którymi współpracował. Boileau wysłał portret swojego siostrzeńca – Clarence’a z 1911 roku do redakcji The Saturday Eveining Post. Na początku The Saturday Evening Post nie byli przychylni pomysłowi jego opublikowania, ale artysta miał już swoją renomę, toteż redakcja się w końcu zgodziła i praca ukazała się na okładce magazynu w 2012 rku. Tytuł „Youth/Young America” spotkał się z ciepłym przyjęciem publiczności.

The Saturday Evening Post, 1912

The Saturday Evening Post, 1912

Philip Boileau sportretował siostrzeńca, którego wizerunek został użyty na kartach pocztowych i okładce magazynu

Philip Boileau sportretował siostrzeńca, którego wizerunek został użyty na kartach pocztowych i okładce magazynu

Boileau wydaje się, przez wiele lat usiłował zdobyć uznanie dla swoich prac. Jego dobrą passę zapoczątkowała przeprowadzka do Nowego Jorku w 1902 roku, gdzie powstała słynna „Peggy”, otwierająca serię ilustracji ukazyjących wytworne damy, odmienne od tego, co się zwykło w tamtych czasach pokazywać. Słynna „Peggy” była w istocie portretem żony artysty – Emily, podobnie jak inne prace, w tym jego ulubiony portret „Sweetheart” z 1905 roku, który także stał się komercyjnym sukcesem.

"Peggy" słynny portret żony wykonany przez Philipe'a Boileau.

„Peggy” słynny portret żony wykonany przez Philipe’a Boileau.

"Sweetheart" ulubiony portret artysty, przedstawiający jego późniejszą żonę - Emily

„Sweetheart” ulubiony portret artysty, przedstawiający jego późniejszą żonę – Emily

„Dziewczęta Boileau” – czyli liczne obrazy, grafiki i rysunki młodych dam, wykonane prze Philipa, należą do najwspanialszych przedstawień amerykańskich kobiet z początku XX wieku.

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

"Sweetheart" ulubiony portret artysty, przedstawiający jego późniejszą żonę - Emily

„Sweetheart” ulubiony portret artysty, przedstawiający jego późniejszą żonę – Emily

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Stara pocztówka, Philip Boileau

Strony z których korzystałam:

http://www.thephilipboileausociety.com

http://histclo.com/art/ind/b/art-boilp.html

http://www.vintageimagecraft.com/boileau.html

http://aboutcards.blogspot.com/2007/03/philip-boileau-postcard-artist-and-his.html/a>

Girl of My Dreams: A Collector’s Guide to Philip Boileau (Dziewczyna Moich Marzeń : Philip Boileau – Przewodnik kolekcjonera; zawiera reprodukcje prac artysty w pełnym kolorze, m.in. Pocztówki, plakaty, ceramikę, pudełka, reklamy etc.).

http://www.enchantmentink.com/boileau.php